Twee keer kon ZeeFier niet deelnemen en dat kriebelde hevig, dus op 9 mei vertrokken Barry en ik met Cookie naar Terschelling.
Dit jaar had ik niet veel gedaan aan de boot. Ik had zelfs nog niet één keer gezeild, maar wel veel op de motor gevaren.
De tocht over het Van Harinxmakanaal liep redelijk voorspoedig. Aanvankelijk gebruikten we de meldknoppen om bruggen te openen. Later gebruikten we de watersport app van de provinie Fryslan. De beste respons kregen we echter met de marifoon, dus dat werd de vaste modus operandi.
Helaas was de accupaciteit niet meer voldoende om Harlingen in 1 keer te halen. Spijtig, want dat lukte anders altijd wel. Maar de accu’s zijn ook al weer uit 2016. Bij Franeker zouden we dus een tussenstop maken om te laden. Cookie zou daar vast ook blij mee zijn. We passeerden de Varia Nova, die tot mijn schrik te koop bleek te staan.
Op weg de stad in, kwamen we langs de boot van Albert Idzinga. Omdat hij vrijwel altijd wint, overwegen we even zijn roer mee te nemen. Maar Albert kennende, heeft hij dat zo opgelost. Of erger nog: Hij wint zonder roer. We hielden ons dus maar in.
We liepen langs het huis van Albert, die ons thee aanbood. Kort gezegd kwam het erop neer dat Albert zijn plannen voor de Varia Nova na jaren doorzetten nu toch ging staken. Dat smaakte zoetzuur, vond ik. Zuur omdat het altijd droef is een droom op te geven, maar ook zoet: Er is weer ruimte voor iets anders. En er was plenty nieuws bij Albert: geavanceerde systemen om zijn huis te verwarmen, een verbouwing met een prachtige badkamer en de vervanging van alle kozijnen door, overigens zeer stijlvol, kunststof.
Albert leidde ons rond door zijn huis. Cookie liep mee de trap op en stiefelde zo de kamer van Alberts dochter in. Ze vatte het sportief op en vond Cookie meteen al lief (terecht).
Barry en ik maakten een rondje door Franeker. Het was erg druk door een elfsteden wandel evement. We ontvluchtten de hoempapa muziek en dronken Weizen op een terras naast de stationsbrug. Om een uur of vijf vervolgden we onze tocht.
In de Tjerk Hiddessluis lag opeens de Alife sloep van Albert weer achter ons. Nu nu al sneller…
De Noorderhaven binnenvaren vormde een uitdaging. Twee keer moest ik uitwijken voor een tjalk. De eerste keer ging dat beleefd, de tweede keer niet. Later bood de schipper zijn excuses aan, dus dat was verder prima. Als het druk wordt is varen toch af en toe best stressvol, bleek maar weer eens.
We vonden een ligplek en Cookie stond al op de voorplecht om van boord te gaan. Nog voordat we waren gemeerd sprong hij op de boot naast ons. Hij bleef half hangen in de zeereling en gleed uit op het voordek. Het zag er erg ongelukkig uit en was ook vreemd gedrag voor Cookie. Hij wil altijd wel graag van boord als we gaan aanmeren, maar dit was gewoon bijna paniek.
Afijn. Twee plekken verder lag een andere deelnemer aan de Sagitta, waar we precies naast bleken te passen en Cookie beter van en aan boord kon komen. We verkasten en maakten kennis met de mensen op de Adriana. De Adriana bleek ook een aluminium sloep te zijn (van een Liberty ship nog wel) met een houten opbouw en teak dek.
Na een ouderwets gezellige avond in de pijpenla en een goed ontbijt voegde Lars zich bij ons. Ik had een ouderwetse roeptoeter meegenome en proberde wat roeiers aan te moedigen maar dat klonk echt nergens naar. Aan mij is geen volksmenner verloren gegaan, Het eiland zien is altijd inspirerend.
De haven was vrijwel vol, dus we kregen een plekje naast een bootje vol meyt hout op het voor- en achterdek. Daar kon Cookie echter niet van boord, dus het bleef behelpen tot we een soort kunststof pontje konden vastmaken. Dat was best leuk, want zo konden we ‘tol heffen’. Eén keer wist ik in ruil voor de oversteek te bedingen dat Cookie werd uitgelaten.
We maakten een aantal mooie wandelingen met Cookie over het eiland, naar het het Tiger bunkercomplex en de hoge duinen bij West, waar je het idee hebt dat er helemaal geen dorp in de buurt is.
De briefing door Sjoerd in de zeevaartschool is ook altijd een belevenis. Je voelt de rijke geschiedenis en het zeemanschap. Sjoerds enthousiasme werkt erg aanstekelijk.
Toen we zaten te eten. kwam onze buurman in een optimist aan varen. Hij was drijfnat en wist met heel veel moeite zijn bootje op de streiger te werken. Hij had en hele fles vodka soldaat gemaakt en was nu op het randje van onderkoeling. We pepten hem op met een maal en een kop koffie. Hij ging zijn roes uitslapen en we hebben hem verder niet meer gezien,
Die nacht toonde het Wad weer zijn magie: Als je in het water spuugde, lichtte de algen op als een sterrenstelsel.
De Sagitta was weer uitstekend georganiseerd. Deze keer zonder al te veel gepiel wisten we de meest oostelijke boei te ronden en behaalden een respectabele zevende plaats.
We lieten ZeeFier achter op Terschelling. Een week later zeilde ik haar terug met mijn dochter Nikkie en haar vriend Martijn. Een heel peloton scherpe jachten kon ons toen niet inhalen. Dat was wat.
